'Stack' backup storage van TransIp

Door RagingR2 op woensdag 22 juni 2016 21:53 - Reacties (27)
Categorie: -, Views: 9.527

Online backup lijkt steeds verder in de lift te zitten. Naast de 'standaard' bedrijven die inmiddels gemeengoed zijn, zoals Google (met Google Drive) en Dropbox met hun gratis oplossingen, zijn er steeds meer aanbieders die betaalde, maar nog wel redelijk betaalbare online storage of backup bieden. Zoals bijvoorbeeld Crashplan die voor $ 60 per jaar voor 1 computer onbeperkte online storage biedt.

Data in Amerika?
Een argument dat ik tot nu toe wel eens hoorde was: ja, maar die bedrijven zitten allemaal in Amerika, of de storage staat in Amerika, dus je data staat fysiek in Amerika, en wie zegt dan dat niet de eerste de beste veiligheidsdienst zonder goede reden in al jouw data kan gaan zitten neuzen? Niet alleen als je "min of meer legale" bestanden wilt gaan backuppen, maar ook voor de mensen die wat paranoïde aangelegd zijn of hele gevoelige data willen gaan opslaan (zoals zelf ontwikkelde software of ontwerpen), kan dat een argument zijn.

Stack van TransIp
Sinds kort heb je nu de Nederlandse provider TransIp, die met zijn storage dienst "Stack" gratis 1TB online opslag aanbiedt. Nu weet ik niet zeker of dat betekent dat je data ook fysiek in Nederland komt te staan, maar het is in elk geval weer een nieuwe dienst erbij, en 1TB is natuurlijk niet niks. Google geeft je standaard 15GB voor je hele Google account, dus inclusief Drive, Gmail, en eventuele foto's die je nog op Picasa (tegenwoordig Google Photos) hebt staan. Nu kan 15GB genoeg zijn als je wat huis-tuin-en keuken bestanden of werk- of school- gerelateerde documenten wilt opslaan, maar als je bijvoorbeeld fotografie als hobby hebt of video-bestanden wilt opslaan, dan is 15Gb natuurlijk zo vol. Op Dropbox is het vergelijkbaar, daar krijg je standaard 2Gb, en kun je nog wat extra Gb's verdienen als je bijvoorbeeld andere mensen met succes uitnodigt voor Dropbox. Ik heb nu zelf 5,5Gb opslag op Dropbox, wat natuurlijk ook niet heel veel is.

Stack heeft blijkbaar de filosofie: online opslag wordt steeds groter en goedkoper, en over een paar jaar is 1TB gratis opslag waarschijnlijk heel normaal, dus waarom beginnen wij daar nu niet gewoon mee? Okee... ik wist niet dat een business model zo werkte, maar ik vind het prima, en het resultaat daarvan is natuurlijk alleen maar fijn. :)

Ik heb inmiddels een Stack account, want ik dacht ik ga dat toch eens even uitproberen. Vanwege de grote populariteit werd er bij het aanmelden voor gewaarschuwd dat je feitelijk een invite aanvraagt, en dat ze niet kunnen zeggen binnen hoeveel tijd ze je die kunnen sturen. Ik had hem zelf al binnen 3 dagen in mijn mailbox, dus dat viel mee.

Functionaliteit van Stack
Op het eerste gezicht lijkt die dienst erg op Dropbox. Er zit een webinterface bij waar je met slepen mappen en bestanden kunt uploaden, en je kunt een desktop applicatie downloaden waarmee je bijvoorbeeld een syncmap op je harde schijf kunt aangeven, waar je dan dus alles in kunt zetten wat je wilt backuppen, hetgeen dan automatisch wordt gesynchroniseerd met je online Stack storage.

Voor de gevorderden schijnt het ook mogelijk te zijn om je Stack storage als virtuele partitie in Windows te laten verschijnen, zodat je er gewoon via de verkenner dingen naar toe kunt kopiëren of verplaatsen. Maar ik heb het idee dat dat een beetje pionieren voor gevorderden is, en persoonlijk hou ik het liever bij altijd-werkende gebruiksvriendelijke oplossingen in de vorm van de desktop-applicatie en de web-interface waar je altijd en overal bij kunt. Sorry, ik ben een heel slecht gemakzuchtige non-Tweaker, ik weet het. ;)

Nu vind ik, net als bij Dropbox, die applicatie echter wel erg minimalistisch. Je kunt welgeteld één syncmap aanduiden, niet meer, niet minder. Je kunt wel submappen daarvan selecteren of juist uitvinken zodat ze niét gesyncd worden. Dus je kan als 'map' ook een harde schijf of partitie kiezen, en daar dus de mappen van aan/uitvinken. Maar als je meerdere grote mappen van verschillende partities wilt syncen; dat kan dus niet. Dat vind ik redelijk raar als je 1TB storage aanbiedt; ik bedoel de kans is dan toch vrij groot dat mensen dingen van verschillende partities zullen willen backuppen om die 1TB te vullen? Een simpele "upload" knop om naast je syncmap ook nog los mappen te uploaden die je niét persé wilt synchroniseren (gewoon als online opslag of handmatige backup oplossing dus), ontbreekt in de desktop applicatie, en de logica daarvan ontgaat mij eerlijk gezegd. Om toch even de vergelijking met Dropbox te maken: als je die desktop applicatie daarvan installeert, krijg je in de Windows verkenner gewoon een optie erbij (shell integratie). Als je rechts op een map of bestand klikt, staat er onder het kopje "kopiëren naar..." gewoon een optie Dropbox bij. Dan kopieert hij het weliswaar naar je synchronisatiemap die je voor Dropbox hebt ingesteld, waardoor het dus ook een 2e keer op je harde schijf komt te staan, en van daaruit met je online Dropbox storage wordt gesynchroniseerd. Maar goed, het is beter dan niets. En nogmaals: het ontgaat mij een beetje waarom je zoiets simpels er niet gewoon in zou bakken; het lijkt me toch simpel te maken. Het lijkt alsof Stack, en in mindere mate Dropbox, vastgeroest zitten in hun eigen filosofie die blijkbaar draait om een synchronisatiemap. Maar dat geeft voor de gebruiker behoorlijke beperkingen, die onlogisch aanvoelen en soms zelfs nagenoeg onwerkbaar kunnen worden.

Niet alleen wil ik niet álles (potentieel dus maximaal 1TB totaal) wat ik op Stack ga opslaan, in die éne syncmap op mijn harde schijf verzamelen, laat staan kopiëren. Zoals gezegd zou het ook betekenen dat je alles wat je via de desktopapplicatie naar de storage wilt (laten) uploaden, in één map of partitie zou moeten verzamelen, wat bij totaal 1TB aan data lang niet altijd mogelijk is. En ten derde ben ik ook gewoon een beetje huiverig voor het automatisch synchroniseren van een map op mijn harde schijf met mijn storage account. Zo van: als ik per ongeluk iets delete, dan is het meteen op 2 plekken tegelijk weg! Misschien ligt die angst aan mij... Maar ik gebruik mijn synchronisatiemap dus liever als inbox/outbox, en niet als de uiteindelijke storage locatie (lokaal niet én onlinen niet) voor mijn meest belangrijke data.

Nu kun je ook mappen via de Web-interface uploaden. Gewoon door ze te slepen. Tenminste: dat kan nu, sinds kort, volgens mij? Want toen ik het pakweg een week of 2 geleden probeerde, kreeg ik de melding dat je mappen groter dan 1 of enkele GB's (weet niet meer precies) niet via de webtool kon uploaden. Dat schiet natuurlijk niet op als je meerdere GB's of zelfs tientallen of honderden GB's aan data wilt gaan uploaden. En volgens mij kun je tot voor kort ook nog geen hele map inclusief mappenstructuur (submappen en bestanden daarin) in één keer via de webinterface uploaden. Dat was natuurlijk helemaal behelpen, want dan moest je per keer een map aanmaken, en dan weer een submap daarin, en dan waar je het wilt hebben de juist bestanden er in slepen. Ook hier weer: dat schiet lekker op als je een complete mappenstructuur van tientallen of honderden GB's wilt gaan uploaden... NOT!!

Nu lijkt dat dus ineens wel te werken; ik krijg de melding niet meer, en hij is vrolijk een mappenstructuur van meerdere GB's aan het uploaden. Dus ik ben maar eens begonnen mijn complete fotografie-archief te uploaden, wat bij elkaar toch inmiddels exponentieel aan het groeien is naar meerdere honderden GB's, dus ik ben nog wel even bezig.

En dan dit puntje nog...
Het laatste voorbehoud wat ik nog heb, en wat helaas niet in 1x weg te nemen is, is dat ik op het internet, onder andere op het gebruikersforum van Stack, wat onheilspellende berichten zag over videobestanden die niet geupload konden worden (vage foutmeldingen), en video- en/of fotobestanden die na het uploaden corrupt of onbruikbaar bleken te zijn. Die berichten waren weliswaar van enige tijd geleden, dus ik weet niet of dat nu opgelost is. Maar zoiets is natuurlijk funest! Zoals iemand het verwoordde: een backup of storage dienst die de integriteit van je bestanden niet kan garanderen, is een sléchter alternatief dan helemaal géén backup. Ik hoop dus voor iedereen dat dit nu daadwerkelijk opgelost is, en ik hoop voor Stack dat dit soort berichten definitief tot het verleden behoren, en als dat het geval is, dat dit geen gerucht blijft wat nog lang gaat rondzingen. Want als zoiets met je naam wordt geassocieerd, kon hun prachtige initiatief om iedereen 1TB gratis opslag aan te bieden, wel eens onfortuinlijk een nare bijsmaak gaan krijgen waar je niet meer vanaf komt...

Komeet C/2012 S1 ("ISON")

Door RagingR2 op dinsdag 19 november 2013 10:40 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 5.349

Misschien heb je er al in het nieuws over gezien/gehoord:

NOS: 'Komeet van de eeuw' zichtbaar
De komeet ISON is zo helder geworden dat hij een dezer dagen met het blote oog waarneembaar is.
Uiteindelijk zou het hemellichaam met zijn indrukwekkende staart zo fel kunnen oplichten dat hij zelfs overdag is te zien.
De komende tijd dus de hemel goed in de gaten houden, aangezien dit behoorlijk uniek is. En als ik zeg behoorlijk uniek, dan bedoel ik een stuk zeldzamer dan bijvoorbeeld een meteorietenregen of een zonsverduistering. Kometen komen sowieso niet zo vaak langs, laat staan dat ze zo helder zijn dat ze overdag zichtbaar worden.

Informatie over waar/wanneer je ISON kunt zien, via de appjes of het linkje zoals genoemd onderaan het NOS artikel.
Voor iets gedetailleerdere informatie, gebruik het gratis te downloaden programma Stellarium, of deze website:
http://hemel.waarnemen.co...3-11__C-2012_S1_ISON.html

Ook leuk; bij bijvoorbeeld de oude Chinezen werd in 1059 voor Christus vermelding gemaakt van een komeet, en op het Bayeux tapijt uit 1068 staat de komeet van 1066 vermeld.
Vroeger wist men uiteraard niet precies wat een ster was, dus van een meteorietenregen of een zonsdverduistering, laat staan een komeet, sloeg de fantasie helemaal op hol.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/36/Tapestry_of_bayeux10.jpg

In 1910 kwam de komeet Halley langs, en daarna nog een keer in 1986. De Sterrenwacht bij Heesch is er naar vernoemd, maar helaas voor ons komt deze komeet in het jaar 2061 pas weer langs. Dus heel misschien als je braaf je vitamientjes eet dat je die nog mag mee maken. In 1910 werden er "comet pills" en "comet umbrella's" te koop aangeboden om zogenaamd de negatieve effecten van de komeet af te wentelen.
[Thanks Roeleboel voor de correctie]

http://wordcraft.net/cometstuff/cometpills.jpg http://wordcraft.net/cometstuff/oldwomanumbrella.jpg

Nog wat leuke informatie over de 'Comet Pills': http://www.geocities.com/lauferworld.geo/Cometpills.htm
Hier nog wat meer leuke plaatjes uit 1910: http://wordcraft.net/comets2.html

Om hem te zien moet natuurlijk wel eerst de bewolking eindelijk eens wegtrekken; ik zie hier al een week geen steek voor ogen. Misschien volgende week op Gran Canaria meer geluk. Mijn verrekijker gaat in ieder geval mee, en als het even kan ook het statief.

Komende tijd Jupiter en Venus spotten

Door RagingR2 op maandag 4 november 2013 16:49 - Reacties (6)
Categorie: -, Views: 3.991

In aanvulling op mijn vorige blog-bericht een kleine doe-het-zelf om Jupiter en Venus waar te nemen.

De komende tijd kun je dus Jupiter, maar ook Venus, redelijk makkelijk aan de hemel spotten. Vooral voor Venus moet je de komende tijd (pakweg de komende 4 weken) goed opletten, want daarna is hij niet (goed) meer te zien.

Voor Jupiter:
Kijk bij voorkeur om 23:00 of later naar het oost-noordoosten. Tot pakweg 22:00 staat Jupiter zo laag dat je hem waarschijnlijk alleen kunt zien als je redelijk vrij zicht richting de horizon hebt. Als het goed is zie je redelijk laag aan de hemel iets wat op een héle felle ster lijkt; duidelijk een stuk feller dan alle andere sterren: dat is Jupiter. Er staat nog een redelijk felle ster, iets meer naar rechts, dat is Betelgeuze. Dus als je twee redelijk felle sterren ongeveer in het oosten ziet, dan is Jupiter de felste van die twee, die links staat.

Heb je een huis-tuin-en-keuken verrekijker liggen, richt die dan zeker even op Jupiter. Dan zie je hopelijk een paar manen als hele kleine stipjes, en zie je bovendien het verschil met een ster. In tegenstelling tot een ster wordt Jupiter namelijk duidelijk een bolletje als je hem vergroot (als je verrekijker goed scherpgesteld staat uiteraard).

Voor Venus:
Venus is vroeg in de avond zichtbaar in het zuid-zuidwesten, rond de schemering. Hij is de komende weken het beste zichtbaar tussen ongeveer 17:30 en 18:15; daarna staat hij al te laag en verdwijnt hij alweer achter de horizon. Ook hier weer: Venus lijkt op het eerste gezicht een hele felle ster. Venus is na de maan en de zon het felste object aan de hemel. Hij is hierdoor zelfs al in de schemering (vanaf 17:30) zichtbaar. Ook Venus wordt door een verrekijker duidelijk een wit bolletje.

Algemene opmerkingen:
1. Hoe later, hoe verder met de klok mee.
Voor Venus en Jupiter geldt; net als alle objecten die aan de "zuidelijke kant" van de sterrenhemel zichtbaar zijn: naarmate de tijd vordert, schuiven ze op naar rechtsboven, dus met de de klok mee richting het hoogste punt dat ieder object behaalt precies in het zuiden, en daarna zakken ze richting het oosten weer af. Oftewel: ongeveer de zelfde baan die de maan en de zon aan de hemel afleggen. Je kan dus ook zeggen: alles draait visueel om de Poolster heen, die immers recht boven de noordpool staat in het verlengde van de as van de aarde.
Sommige dingen zijn dus als het net donker wordt nog niet zichtbaar boven de westelijke horizon, maar later in de avond/nacht wel. Andere dingen, die vroeg in de avond hoog in de hemel of al in het oosten staan, verdwijnen dus verderop in de avond/nacht alweer achter de oostelijke horizon.

2. Iedere avond iets verder met de klok mee.
Daarbij geldt voor de sterrenhemel bovendien: iedere avond schuift alles iets verder met de klok mee ten opzichte van de vorige avond. Dus Jupiter bijvoorbeeld staat in de tweede helft van december al tussen 21:00 en 22:00 vrij hoog in het oosten waardoor hij dus nog vroeger en makkelijker zichtbaar is dan op dit moment. Jupiter blijft ongeveer het komende half jaar nog zichtbaar, waarna hij ('s-nachts) weer achter de oostelijke horizon verdwenen is. Voor Venus is het 'window' echter een stuk kleiner, en moet je de komende paar weken goed opletten. Half december is hij namelijk al bijna verdwenen achter de horizon en is bovendien het tijdsbestek waarin je hem kunt zien nog korter geworden dan nu. Dit heeft er onder andere mee te maken dat Venus zowel in werkelijke afstand en daardoor ook visueel aan de hemel, een stuk dichter bij de zon staat. Voor wie daar meer over wil weten kan ik nog wel een keer iets uitleggen over inferieure en superieure planeten, (maximale) elongatie en onder- en bovenconjunctie. :)

Manen van Jupiter en Orionnevel met 10x50 verrekijker

Door RagingR2 op woensdag 30 oktober 2013 11:31 - Reacties (8)
Categorie: -, Views: 5.207

Weer een waarneemverslagje; helaas voor sommige mensen die dit blijkbaar wel verwachten, ook deze keer weer geen foto's, maar in de amateur-sterrenkunde zeggen beelden niet altijd meer dan woorden! Of beter gezegd: om eer te doen aan wat je kunt zien, zul je het bij voorkeur zelf moeten waarnemen. Dit soort waarneemverslagjes zijn puur om een idee te geven wat er allemaal te zien valt! Het fotografisch vastleggen daarvan is nog een hele tour apart, waar ik me in de toekomst wel verder in wil gaan verdiepen, maar waar ik met mijn huidige equipment in elk geval geen eer kan doen aan de waarnemingen. Beelden door een 10x50 verrekijker zien is nog heel iets anders dan ze in dat zelfde detail- en kwaliteitsniveau vastgelegd krijgen op de memory card van een DSLR.

Opmerking: het handige en gebruiksvriendelijke programmatje Stellarium dat ik in mijn berichten regelmatig noem is gratis hier te downloaden: http://www.stellarium.org/
Beschikbaar voor verschillende OS'en, ook voor tablet en smartphone!

Gisteren hebben we de tweede aflevering van de beginnerscursus Sterrenkunde bij Sterrenwacht Halley gehad. Helaas voor de tweede keer regen, maar er volgen nog 3 sessies, dus wie weet hebben we de volgende keer meer geluk.
Desalniettemin was de cursus weer erg leuk en interessant! Zelfs al heb ik me voor de cursus al stiekum her en der in zitten lezen o.a. op Wikipedia en diverse boeken/tijdschriften, toch komen er op de cursus nog aardig wat nieuwe wetenswaardigheden voorbij, en onder andere Niels Nelson kan het geweldig vertellen. Ook het stuk van Urian Poerink over kometen en meteorieten wist de zaal te boeien, getuige alleen al door het grote aantal vragen dat hij op zich afgevuurd kreeg door het al met al toch bescheiden clubje dat aanwezig was deze keer!

Anyway, toen we weg gingen was het wel droog, maar nog steeds half bewolkt. Op weg naar huis zagen we wel in het oosten voor de derde avond op rij Jupiter duidelijk aan de horizon staan.
En waarempel, toen we thuis kwamen was het grotendeels helder geworden, en dan ook echt kraakhelder want achter de wolken bleek de lucht schoner dan ooit te zijn leek het wel.
Dus ik kon het toch even niet laten om de 10x50 verrekijker op het statief te schroeven en te kijken wat er te zien was. Orion is sinds de klok is terug gezet nu voorlopig al vanaf 'schappelijke tijden' (vanaf een uur of 23:00) boven de westelijke horizon te zien en hetzelfde geldt voor Jupiter.

Ik had M31, de Andromedanevel al wel een paar keer door de verrekijker gekeken. Inmiddels zijn zowel ik als Jeanny daar redelijk bedreven in en hebben we die binnen een paar seconden gevonden. De Orionnevel had ik echter nog niet gezien, en zeker niet vanaf een statief. Ondanks waarnemingen vanaf het balkon met een lichtmast die 2 meter verder staat ofzo kon ik hem door de verrekijker toch goed zien. De gordel van Orion met Alnitak, Alnilam en Mintaka was met het blote oog al goed zichtbaar en door de verrekijker werd het hele rijtje met redelijk felle objecten in de onderste helft van de 'zandloper' zichtbaar. Van boven naar beneden:
1. Eerst de drie sterren HIP 26257, 26234 en 26233A.
2. Daaronder 45 Ori (HIP 26268) en 42 Ori (HIP 26237). Om dat duo heen schijnt volgens Stellarium ook nog een kleiner (zwakker) nevelstelsel te zien te zijn: de NGC 1873/5/7, maar dat is mij niet opgevallen. Volgende keer even extra goed op letten bij voorkeur op een plek waar het nog wat donkerder is, maar ik betwijfel of ik die met een 10x50 kan spotten.
3. Daaronder een groepje wat door een 10x50 op het oog twee sterren lijken: Theta 1 Ori C en Theta 2 Ori (HIP 26235) met daarom heen natuurlijk de Orionnevel die door de verrekijker als een redelijk zwakke vlek, op het oog melkwit van kleur, zichtbaar was.
4. Verder naar onderen ten slotte weer een groepje van (op het oog door de verrekijker) twee sterren: Iota Ori (HIP 26241) en HIP 26199
Bij de nummers 3 en 4 zijn dus bij nader inzien een aantal dubbelsterren, clusters en ook nog andere kleinere sterren, waarvan ik niet zeker weet hoeveel ik er daarvan door mijn [10x50] kan zien als ik goed oplet, maar dat ga ik dus de volgende keer even proberen.

Nu de verrekijker toch op het statief stond ook nog even op Jupiter gericht, en dat was een aangename verrassing! Om te beginnen leek de bolvorm nog een stukje beter zichtbaar dan zonder statief, maar verder: ik moet me heel erg vergissen als ik niet twee manen gezien heb! Ik wist echt niet dat dit mogelijk was, maar met behulp van nadere inspectie in Stellarium kom ik toch echt de conclusie dat ik door een budget-10x50 kijker waarachtig Ganymedes en Callisto heb gezien!
Ik dacht eerst nog dat het misschien sterren waren, dus ik heb in Stellarium gekeken welke sterren er dicht in de buurt van Jupiter zichtbaar waren. Dat waren 63 Gem, HIP 36152, HIP 36307 en volgens mij heb ik ook HIP 36232 gezien en nog verderop Wasat (Delta Gem) en 56 Gem (HIP 35699). Maar die staan toch wel iets verder van Jupiter af dan de twee objecten die bij nader inzien toch echt Ganymedes en Callisto moeten zijn geweest. Europa en Io kon ik niet onderscheiden, waarschijnlijk omdat die voor een 10x50 toch echt te dicht bij Jupiter stonden, en daardoor "opgaan" in het lichtbolletje.
Maar door de voor mijn gevoel toch nog 'grote' afstand tussen Jupiter en met name Ganymedes, waardoor ik ging twijfelen of het geen ster was, krijg je toch wel weer een heel ander gevoel voor afmetingen in ons zonnestels. Op Stellarium zie ik ook Himalia, Sinope, Pasiphae en Elara genoemd staan; veel te klein uiteraard om met een 10x50 te kunnen zien, maar jeetje, wat staan die voor je gevoel gigantisch ver van Jupiter af zeg. Bijna een half sterrenbeeld verder... nou ja, nu overdrijf ik wel een beetje, maar ik had echt geen idee dat het "Jupiter-stelsel" om het maar even zo te noemen, zo'n grote afmetingen aan de hemel zou hebben.

Dat was het weer voor deze keer!
De volgende keer ga ik mijn statief meenemen de polder in om de Andromeda- en Orionnevel nog eens even wat beter te bestuderen. En dan neem ik ook mijn EOS 600D mee in de hoop dat ik met een belichting van 20 á 30 seconden wat leuke (overzichts)foto's van de sterrenhemel kan nemen waar dingen op te zien zijn die met het blote oog niet zichtbaar zijn.

De maan door een [10x50] verrekijker op statief

Door RagingR2 op woensdag 23 oktober 2013 14:33 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 6.349

Op 21 oktober was het lekker helder en heb ik voor het eerst mijn TS Optics 10x50 WP verrekijker met een statief adapter op mijn fotostatief gezet, een Velbon DF-50, dat ging prima.
Mijn uitdaging was om een aantal herkenbare 'features' op de maan te herkennen. Daarvoor heb ik de 'Maan' modus van Google Earth gebruikt, en later ook nog deze website: Gazetteer of Planetary Nomenclature.

Het was een stukje voorbij volle maan, en wat vooral opviel was aan de rechter bovenkant het scherpe contrast van een aantal objecten:
- De zee Mare Fecunditatis met daarin aan de rechterkant een stevige krater, dat moet denk ik 'Langrenius' geweest zijn.
- Direct daarboven Mare Crisium.
- Een stuk daarboven tegen de terminator een grote krater, waarschijnlijk Endymion, en daartussen nog een aantal kleinere kraters ongeveer op de terminator, ik denk dat dat Cleomedes en Burchhardt waren.

Verder kon ik met een beetje moeite een grote hoeveelheid detail op de hele maan onderscheiden. Daar had ik wel een schetsje bij nodig om vervolgens naar de computer te lopen om iets te identificeren, en dan weer terug lopen naar de verrekijker om te kijken wat de tussenliggende objecten waren. Het schetsje is een 'kunstzinnig' werkje geworden met een hoop gekriebel erbij. Ik zeg kunstzinnig tussen aanhalingstekens; maar ik wilde jullie hem voor de grap toch niet onthouden.

Schetsje van het maanoppervlak (Picasa)

Zelfs met Google Earth en die website waar nog gedetailleerdere kaarten op staan kon ik niet alle objecten identificeren. Als ik door mijn verrekijker keek lagen er kraters bij die ik vervolgens helemaal niet terug kon vinden in die configuratie waarin ik ze gezien had. Zoals een krater waarvan ik vermoed dat het 'Janssen' geweest moet zijn, die er door de verrekijker uit zag als een soort gekanteld Mickey Mouse hoofd, met twee 'oren' aan de rechter kant. Die oren kon ik op de kaarten niet goed terugvinden, maar het moet toch haast wel Janssen geweest zijn. Misschien nog eens bij een andere maan fase opnieuw kijken in de hoop dat dat (letterlijk) een ander 'licht' op de zaak werpt.
Ook heb ik een aantal kraters gezien, ander andere tussen Tycho en Mare Serentitatis, die helemaal nog geen naam lijken te hebben. In elk geval pluspunten voor mijn 10x50 kijkertje dus!

Het voordeel van die 'Gazetteer' website is trouwens dat er (zeker op de hele gedetailleerde kaarten) meer objecten getiteld zijn dan in Google Earth. Maar het nadeel van die kaarten is dan weer dat het perspectief nogal verraderlijk is. Door de rechthoekige kaartprojectie liggen objecten die in werkelijkheid (althans optisch) op één lijn op het maanoppervlak liggen, op die kaart helemaal niet meer op één lijn. Bij de nog gedetailleerdere kaarten is de kaartprojectie wat realistischer (zo halfrond, ik weet even niet wat de naam is), maar die kaarten zijn dan door hun kleine schaal weer opgedeeld in zoveel onderdelen dat je heel lastig kunt navigeren, want in tegenstelling tot de iets grovere kaart wat gewoon één bestand is, kun je bij die gedetailleerdere kaarten die je per stuk moet openen natuurlijk nauwelijks scrollen of zoomen; dan moet je al gauw weer naar een ander kaartonderdeel.

Tijdens het bewegen van het statief sprong ik trouwens nog een keer per ongeluk een stuk naar boven, en had ik meteen de Pleiaden recht in mijn beeld!

Nou ja, weer een leerzaam avondje kijken.
Zoals ik zei was mijn aanvankelijke idee om eens te kijken of ik een aantal belangrijke features duidelijk op de maan kon herkennen, maar zoals het zo vaak gaat bij dit soort dingen ga je steeds verder in detail, en voordat ik het wist was ik tot in de kleine uurtjes heen en weer naar de computer aan het rennen om kleine kraters op te zoeken. In elk geval pluspunten voor mijn 10x50 kijkertje dus!